Music Got Soul

Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

Bye Bye 2011, Τα 10 Πιο Αγαπημένα Albums Του "Music Got Soul"

Το 2011 κατά κοινή ομολογία, πήγε κατά διαόλου. Από όποια σκοπιά και να το δεις, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά, αθλητικά (άτιμη Dortmund). Ένα από τα λίγα καλά του 2011, ήταν ότι ακούσαμε καλές μουσικές. Το "Music Got Soul", με πόνο καρδιάς (γιατί έπρεπε να επιλέξει μόνο 10), παρουσιάζει τα 10 πιο αγαπημένα από τα υπέροχα albums που άκουσε μέσα στο 2011 και εύχεται το 2012 να μην είναι μόνο καλό για την μουσική αλλά και για τα υπόλοιπα.

Black Joe Lewis & The Honeybears - Scandalous (Lost Highway Records)
Οι Black Joe Lewis & The Honeybears είναι μια 7μελής Blues μπάντα που δημιουργήθηκε το 2007 στο Austin του Texas. Το "Scandalous" είναι το 2ο Album τους. Η βασική ιδέα αφορά τα Blues, αλλά το πάντρεμα που γίνεται με το Garage (Black Snake), την Soul (Booty City), το Funk (Livin' in the Jungle) και το Rock & Roll (Mustang Ranch, με το καταπληκτικό video clip, δείτε παρακάτω) είναι καταπληκτικός. Ένα album δυναμίτης με 38 λεπτά αυθεντικού Blues Rock. Ίσως το καλύτερο της χρονιάς.

Dirty Streets - Movements (Soul Patch)
Οι Dirty Streets είναι μία νέα μπάντα από το Memphis της Αμερικής. Το πρώτο του album (Movements) μέχρι τώρα έχει κυκλοφορήσει μόνο σε ψηφιακή μορφή. Το Movements είναι ένα album με 10 κομματάρες ακατέργαστου και βρώμικου Rock, κοινώς βρωμοροκιές. Η σχέση τους με τα Blues και την Soul μουσική είναι δεδομένη (από το Memphis είναι άλλωστε) αλλά το Classic Rock είναι το κύριο στοιχείο της μουσικής τους. Οι επιρροές τους (έτσι όπως τις δηλώνουν οι ίδιοι στο MySpace) είναι οι : Deep Purple, Grand Funk Railroad, Buffalo, Pretty Things, Jimmy Hendrix Experience, James Gang, Blue Cheer, The Who, Sly & the Family Stone, Maggot Brain, Small Faces, Quatermass, CCR, King Crimson, Black Widow, Vanilla Fudge. Όλα αυτά βάλτα σε ένα μίξερ και έχεις τους Dirty Streets. Όσο παλιομοδίτικοι φαίνονται άλλο τόσο φρέσκοι ακούγονται.

David Gogo - Soul-Bender (Cordova Bay Records)
Ο David Gogo είναι ένας από τους πιο σημαντικούς κιθαρίστες στους Blues κύκλους εδώ και πολλά χρόνια. Προερχόμενος από τον Καναδά κατάφερε, παλιότερα σαν μέλος των Persuaders και αργότερα σαν σόλο καλλιτέχνης, να εμφανιστεί σε μερικά από τα πιο γνωστα Blues Festivals δίπλα σε μεγάλα ονόματα του χώρου. Το Soul-Bender είναι ο 11ος προσωπικός του δίσκος, του οποίου τα μισά τραγούδια είναι διασκευές ενώ τα υπόλοιπα προσωπικές συνθέσεις. Το Rock στοιχείο είναι πιο έντονο από ποτέ με αποκορύφωμα την διασκευή του "The Changeling" των Doors. To "Time Is Killing Me" κλέβει την παράσταση από τις προσωπικές του συνθέσεις ενώ στα αξιοσημείωτα του δίσκου η Jazzy διασκευή του "The Way You Make Me Feel" του Michael Jackson. Ακούστε παρακατώ το "Whiskey Train" του Robin Trower να πάρετε μια γεύση.

The Black Keys - El Camino (Nonesuch)
Οι Black Keys ήταν το συγκρότημα του μήνα Δεκέμβρη, για αυτό εδώ το blog. Το Music Got Soul Blogspot έκανε ένα εκτενές αφιέρωμα στην δισκογραφία τους, σε προηγούμενη ανάρτηση του, με αφορμή την κυκλοφορία του El Camino. Πρόκειται για έναν δίσκο με δυνατά, ρυθμικά και σε αρκετές στιγμές του χορευτικά τραγούδια. Σίγουρα ένα από τα καλύτερα album της χρονιάς που έφυγε. Περισσότερες λεπτομέρεις στην ανάρτηση στις 4/12/2001 http://musicgotsoul.blogspot.com/2011/12/black-keys.html .

Thievery Corporation - Culture Of Fear (Eighteenth Street Lounge Music)
"Κολτούρα του Φόβου" ονόμασαν οι Thievery Corporation την νέα τους δουλεία και αν υπάρχει ένα συγκρότημα που μπορεί, με την μουσική του, να εκφράσει τα συναισθήματα του κόσμου που πλήτεται από την Παγκόσμια Οικονομική κατάσταση, αυτό είναι σίγουρα το ντουέτο από την Washington. Άλλωστε οι Thievery ήταν και παραμένουν ένα άκρως πολιτικοποιημένο group. Η θεματολογία του album δένει πάρα πολύ και με την κατάσταση και στην πατρίδα μας όπου ύπο τον φόβο της "χρεοκοπίας" καταστρέφεται μια ολόκληρη χώρα και οι πολίτες της. Ότι έχουμε αγαπήσει από τους Thievery Corporation, έως τώρα, βρίσκετε και στο Culture Of Fear, Το Dub Reggae στοιχείο είναι σταθερά η βάση της μουσικής τους, με Trip-Hop περάσματα που θυμίζουν τους Massive Attack στα καλύτερα τους και με uptempo κομμάτια για να λινκίζουμε και τα κορμιά μας. Ακούστε το και κάθε φορά που κάποιος πολιτικός ή δημοσιογραφίσκος προσπαθεί να σας (μας) πανικοβάλει, ρίχτε το στον player και στείλτε τους στον αγύριστο.

Joe Bonamassa & Beth Hart - Don't Explain (J&R Adventures)
Ο Joe Bonamassa είναι ένας από τους καλύτερους νέους κιθαρίστες της Blues Rock μουσικής. Το 2011 ήταν μια υπερδραστήρια χρονιά για αυτόν. Πέρα από την 9η προσωπική του δουλεία (Dust Bowl), την 2η Heavy εμφάνιση του με τους Black Country Communion (δίπλα στον Glenn Hughes), προς τα τέλη του 2011 κυκλοφόρησε αυτή την καταπληκτική συνεργασία με την Beth Hart. Αν και το Don't Explain είναι album με διασκευές αυτό δεν μειώνει καθόλου την αξία του. Ο ήχος του είναι φρέσκος ενώ και οι δύο κάνουν προσωπική τους υπόθεση όλα αυτά τα καταπληκτικά τραγούδια, πάντα όμως με σεβασμό στις πρωτότυπες εκτελέσεις. Στο "Chocolate Jesus" (Tom Waits) η Beth Heart δίνει τα ρέστα της ενώ στο κλασσικό Gospel "Something's Got A Hold On Me" (Etta James) ο Bonamassa δίνει μία Country πινελιά. Επίσης υπάρχουν δύο εκτελέσεις του "I'll Take Care Of You", μία Radio Edit και μία Extended με extra Bonamassa Solo Guitar. Εν κατακλείδι, εκπληκτική συνεργασία, καταπληκτικές διασκευές ή επανεκτελέσεις αν προτιμάται, από τις κορυφαίες στιγμές του 2011.

Candye Kane - Sister Vagabond (Delta Groove Music, Inc)
Όταν η Candye Kane, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ξεκινούσε την σύντομη καριέρα της ως πρωταγωνήστρια σε πορνό ταινίες, τίποτα δεν έδειχνε ότι σήμερα θα ήταν ένα αξιοσέβαστο κομμάτι της Blues και Jazz κοινότητας. Από το 1986 έως σήμερα έχει κυκλοφορήσει 21 albums, αλλά το τελευταίο της είναι αυτό που κεντρίζει το ενδιαφέρων του ακροατή, από την πρώτη νότα ως την τελευταία. Blues, Soul & Jazz με μία dirty και συνάμμα παιχνιδιάρικη διάθεση με την ίδια την Kane να κατέχει την πλειοψηφία των συνθέσεων του δίσκου. Η φωνή της δεν πλησιάζει τα επίπεδα άλλων μεγάλων γυναικείων φωνών του είδους (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει καλή φωνή), αλλά η εκφραστικότητα της είναι μαγευτική. Άλλωστε τα blues είναι πρώτα feeling και μετά έρχονται τα υπόλοιπα. Από τα καλύτερα Blues album της χρονιάς.

Roomful Of Blues - Hook, Line & Sinker (Alligator Records)
Οι Roomful Of Blues είναι μία 8μελής Blues, Swing & Rock n Roll μπάντα από την Αμερική, που το 2011 έκλεισε 44 χρόνια ζωής με το 18ο album της. Όπως είναι λογικό μετά από 44 χρόνια στο group έχουν υπάρξει αρκετές αλλαγές σε πρόσωπα, αλλά οι δύο δημιουργοί της (Chris Vachon & Rich Lataille) παραμένουν στις επάλξεις. Το Hook, Line & Sinker είναι από τα πιο διασκεδαστικά και ευχάριστα album του 2011, ιδιαίτερα στις ξέφρενες και χορευτικές swing στιγμές του. Οι ίδιοι λένε ότι έχουν κάνει μια ιδιαίτερα προσεκτική επιλογή τραγουδιών των Little Richard, Dave Bartholomew, Amos Milburn, Clarence "Gatemouth" Brown, Floyd Dixon και άλλων. Ειδικά αυτή την περίοδο που το Swing επανέρχεται στην μόδα, είναι μια πολλή καλή επιλογή.

Hugh Laurie - Let Them Talk (Warner Bros.)
Ο Hugh Laurie ή Dr. House (για τον κόσμο που ταυτίζεται με τους τηλεοπτικούς χαρακτήρες) είναι σήμερα ο πιο ακριβοπληρωμένος μη Αμερικάνος ηθοποιός της Αμερικάνικης τηλεόρασης. Αφού λοιπόν έχει λύσει όλα του τα οικονομικά προβλήματα και μάλιστα εν μέσω κρίσης, αποφάσισε να κάνει πραγματικότητα ένα ακόμα παιδικό του όνειρο. Χωρίς την ματαιοδοξία του ανθρώπου που κυνηγάει την επιτυχία σε ότι κάνει, μπαίνει στο studio μαζί με διάσημους φίλους του (Dr. John, Tom Jones & Irma Thomas) και κάνει αυτό που πραγματικά γουστάρει. Δεκαπέντε διασκευές κλάσσικών Blues κομματιών (συν τρεις ακόμα στην special edition), με έναν ανάλαφρο και ξεκούραστο, για τον ακροατή, χαρακτήρα. Ο ίδιος τραγουδά, παίζει πιάνο και κιθάρα. Σαφώς είναι πολλά τα λεφτά στην τηλεόραση αλλά αυτό το σπορ δεν πρέπει να το αφήσει, το κατέχει.

Damon Fowler - Devil Got His Ways (Blind Pig Records)
Ο Damon Fowler είναι μία ακόμα νέα αξιόλογη μορφή της Blues Rock μουσικής. Το Devil Got His Way είναι η δεύτερη δουλειά του και μας φέρνει σε επαφή με ένα πολύ καλό Blues συνθέτη, τραγουδιστή και κυρίως κιθαρίστα, με ενδιαφέροντα Country περάσματα στον ήχο του. Το προσών αυτού του δίσκου είναι ότι μπορεί να ακουστεί ευχάριστα και από άτομα που δεν έχουν την Blues μουσική ψηλά στις μουσικές τους προτιμήσεις. Οι Jeff Healey και Stevie Ray Vaughan είναι οι βασικές του επιρροές, ενώ μερικές φορές φέρνει λίγο σε Eric Clapton και Mark Knopfler. Ίσως να μιλάμε για το next big thing της Blues μουσικής.

Δέκα Ακόμα Κυκλοφορίες Άξιες Προσοχής:

Ana Popovic - Unconditional (Eclecto Groove Records)
Big Joe & The Dynaflows - You Can't Keep A Big Man Down (Severn Records)
Joe Bonamassa - Dust Bowl (J&R Adventures)
Tedeschi Trucks Band - Revelator (Sony Music)
Red Hot Chili Peppers - I'm With You (Warner Bros.)
Blackfield - Welcome To My DNA (Ksope)
Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome (Capitol/EMI Records)
Alela Diane - Alela Diale & Wild Divine (Rough Trade Records)
AM & Swan Lee - Celestial Electric (Eighteenth Street Loung Music)
Gregg Alman - Low Country Blues (Rounder Records)

by Takis Kalantzis

Music Got Soul 107.3Fm December 2011

http://grooveshark.com/#/playlist/Music+Got+Soul+107+3Fm+December+2011/64741416

Τα 20 Αγαπημένα Τραγούδια Της Εκπομπής Music Got Soul για τον τελευταίο μήνα του 2011, Δεκέμβρη, με ένα κλικ στο παραπάνω Link.

Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2011

Merry Christmas Rock Party

Σάββατο 24/12/2011, "Στοα Καφε" Merry Christmas Rock Party.
Ο D.J. Takis Kalantzis επιλέγει τις Μουσικές

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011

Συγκρότημα Του Μήνα : The Black Keys

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου album των Black Keys (El Camino, 6/12/2011, επίσημη κυκλοφορία), το Music Got Soul κάνει μία αναδρομή στην μέχρι τώρα πορεία της Αμερικάνικης Blues Rock μπάντας.

Οι Black Keys δημιουργήθηκαν το 2001 στο Akron του Ohio από τους Dan Auerbach (Guitar/Vocals) και Patrick Carney (Drums). Ο ήχος τους έχει σαν βάση τα Blues και την Rock μουσική (κάποιοι χαρακτήρισαν τον ήχο τους ως Blues-Punk) με βασική επιρροή όλους τους μεγάλους μπλουζίστες με βασικότερη από όλες τον Junior Kimbrough, για τον οποίο κυκλοφόρησαν το 2006 ένα EP Tribute (Chulahoma: The Songs of Junior Kimbrough). Από το 2001 μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 7 Studio Albums, 1 Live Album, 2 EPs και 16 Singles. Ας δούμε όμως την πορεία τους μέσα από την δισκογραφία τους.

Το 2002 κυκλοφορούν το 1ο τους album με την Alive Records, μία ανεξάρτητη εταιρία που ειδικευόταν στο να παρουσιάζει Garage Rock, Psychedelic Rock, Power Pop και Blues Rock συγκροτήματα και καλλιτέχνες. Την παραγωγή κάνει Patrick Carney ενώ την σύνθεση των 13 τραγουδιών υπογράφουν και τα δύο μέλη της μπάντας, εκτός από τις 4 διασκευές (Busted, το Skinny Woman του R.L. Burnside, Do The Rump-Junior Kimbrough, Run Me Down-Muddy Waters και She Said, She Said-Beatles). Καλύτερες στιγμές του δίσκου τα Busted, Leavin' Trunk, Heavy Soul, She Said She Said και Brooklyn Bound. Η κυκλοφορία του σε βινύλιο, πριν λίγο καιρό, περιέχει μία ακόμα διασκευή, το No Fun των Stooges, εκτέλεση που πρωτοεμφανίστηκε στο EP "The Moan" το 2004.

Το 2003 έρχεται το 2ο album και η αλλαγή δισκογραφικής εταιρίας. Το "Thickfreakness" κυκλοφορεί από την Fat Possum, μία ακόμα μικρή και ανεξάρτητη εταιρία που μπορούσε να υπερηφανεύεται ότι είχε στις τάξεις της καλλιτέχνες όπως ο R.L. Burnside, T-Model Ford, Solomon Burke κ.α. αλλά και τον αγαπημένο τους Junior Kimbrough. Την παραγωγή κάνει πάλι Patrick Carney, ενώ ο αριθμός των διασκευών μειώνεται στις δύο (Have Love Will Travel-Richard Berry και Everywhere I Go-Junior Kimbrough) ενώ κυκλοφορούν και 3 singles από τον δίσκο, τα Set You Free, Hard Row και Have Love Will Travel, με το τελευταίο να φτάνει μέχρι το No 77 του Αμερικάνικου Chart. Μία σημαντική αλλαγή σε σχέση με τον πρώτο δίσκο είναι ότι στο "Midnight In Her Eyes" χρησιμοποιούν για πρώτη φορά μπάσο (Dan Auerbach). Ο συγκεκριμένος δίσκος αρχίζει και κάνει τους Black Keys γνωστούς πέρα από τα σύνορα της Αμερικής ( No 182 στο UK Album Chart) και δεν είναι λίγοι αυτοί που τους θεωρούν μπάντα στο ίδιο υψηλό επίπεδο με εκείνο των White Stripes. Καλύτερες στιγμές του δίσκου τα Hard Row, Set You Free, Midnight In Her Eyes, Have Love Will Travel και If You See Me.

Το 2004 η Alive Records κυκλοφορεί το Ep "The Moan". Ουσιαστικά πρόκειται για την πρώτη τους ηχογράφηση την οποία η Alive Records αποφάσισε να κυκλοφορήσει μετά την επιτυχία του "Thickfreakness". Περιέχει 4 κομμάτια τα The Moan, μία εναλλακτική εκτέλεση του Heavy Soul, την διασκευή του No Fun των Stooges και τέλος την Radio Edit εκτέλεση του Have Love Will Travel. Η διασκευή του No Fun είναι όλα τα λεφτά σ' αυτό το EP.

Τον Σεπτέμβρη του 2004 κυκλοφορούν το 3ο album τους. Το όνομα αυτού Rubber Factory. Ηχογραφημένο σε ένα εγκαταλελειμένο εργοστάσιο στην γενέτειρα τους, το Akron, συνεχίζει από εκεί που τελείωσε το "Thickfreakness". Αυτό που δεν έμεινε στάσιμο είναι η αναγνωρισιμότητα της μπάντας. Αρχίζουν και εμφανίζονται σε περισσότερα Charts. No 143 στο US Chart, No 18 στην Αυστραλία, No 123 στην Γαλλία και τέλος No 62 στο UK Album Chart. Την παραγωγή υπογράφει για άλλη μια φορά Patrick Carney ενώ 3 singles προκύπτουν και απ' αυτό το album, τα 10 A.M. Automatic, Till I Get My Way και Girl Is On My Mind. Συνεχίζοντας την παράδοση των δύο προηγούμενων δίσκων, στο Rubber Factory θα βρούμε και δύο διασκευές, τα Grown So Ugly του Robert Pete Williams και το Country κομμάτι των Kinks Act Nice And Gentle. Στιγμές του δίσκου που ξεχωρίζουν τα When The Lights Go Out, 10 A.M. Automatic, Girl Is On My Mind, Act Nice And Gentle και Keep Me.

Με άλλο ένα Ep, το 2006, αποχαιρετούν την Fat Possum. Πρόκειται για ένα tribute album αφιερωμένο σε μία από τις μεγαλύτερες επιρροές τους, τον Junior Kimbrough. Ο Τίτλος του Chulahoma: The Songs of Junior Kimbrough. Περιέχει 6 κομμάτια του μεγάλου μπλουζίστα από το Mississippi, που έφυγε το 1998 σε ηλικία 67 ετών. Το 7ο τραγούδι του EP ονομάζεται " Junior's Widow" και πρόκειται για ένα μικρό μονόλογο της χήρας του Junior Kimbrough, η οποία πέρα από τις ευχαριστίες στο συγκρότημα που τίμησε μ' αυτόν τον τρόπο τον σύζυγο της, εκφράζει και την υπερηφάνεια που θα αισθανόταν ο ίδιος ο Kimbrough αν είχε την δυνατότητα να ακούσει αυτόν τον δίσκο. Το "Work Me" ξεχωρίζει από ένα EP που φαντάζει σαν εσωτερική ανάγκη της μπάντας, πέρα από οτιδήποτε άλλο.

Το Magic Potion που κυκλοφορεί τον Σεπτέμβρη του 2006 φαντάζει σαν το μαγικό φίλτρο που ψάχνει η μπάντα για να κάνει την δουλειά της πιο γνωστή στον κόσμο. H νέα τους εταιρία (Nonesuch) είναι θυγατρική της Warner Bros Record και δείχνει ικανή να βοηθήσει στην επίτευξη αυτού του στόχου. Την παραγωγή του album υπογράφουν πλέον ως Black Keys, ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι όλες οι συνθέσεις του δίσκου είναι αποκλειστικά δικές τους σε αντίθεση με ότι είχε συμβεί στις προηγούμενες δουλειές τους. Αυτές οι αλλαγές δεν άρχισαν να αποδίδουν καρπούς, άμεσα, στα charts, ενώ τα 3 singles του δίσκου (Your Touch, You Are The One, Just Got To Be) συνεχίζουν να περνούν απαρατήρητα στις αντίστοιχες κατηγορίες. Το νερό, της παγκόσμιας καταξίωσης, όμως είχε ήδη μπει στο αυλάκι. Ξεχωριστή στιγμή, πέρα από τα εκπληκτικά 3 singles, είναι το Strange Desire, ένα Blues κομμάτι που αγγίζει τα όρια της ψυχεδέλειας.

Το 2008 είναι η χρονιά της μεγάλης αλλαγής. Στο 5ο album τους, Attack & Releases, την παραγωγή κάνει ο Danger Mouse (Brian Joseph Burton), ο οποίος μαζί με τον Cee Lo Green απάρτιζαν τους Gnarls Burkley. Μέχρι εκείνη την στιγμή είχε συνεργαστεί κυρίως με Hip-Hop και R&B καλλιτέχνες (Jay-Z, Cee Lo Green κ.α.) αλλά και με τους Gorillaz στο 2ο album τους. Το ύφος της μπάντας γίνεται πιο Roots Blues, οι κιθάρες ακούγονται πιο καθαρά και διάσπαρτα μέσα στον δίσκο ακούγονται ήχοι από πνευστά και πλήκτρα, με αποκορύφωμα το φλάουτο στο "Same Old Thing". Τις συνθέσεις υπογράφει η ίδια η μπάντα, εκτός από το "Things Ain't Like They Used To Be", μία υπέροχη μπαλάντα την οποία έγραψε μόνος του ο Dan Auerbach. Η απήχηση ήταν μεγαλύτερη από ποτέ. Έφτασε στο No 14 του US Album Chart, στο No 12 στην Αυστραλία, No 42 στο Βέλγιο, No 105 στην Γαλλία, No 65 στην Ολλανδία και τέλος No 34 στην Μ. Βρετανία. Από τον δίσκο προέκυψαν 3 singles, τα Strange Times ( το riff θυμίζει το Blue Orchid των White Stripes), I Got Mine και Same Old Thing. Οι αγαπημένες στιγμές από το Attack & Releases είναι πολλές αλλά θα ξεχωρίσουμε (πέρα από τα 3 singles) τα Lies, Remember When (Side B) ( Η εισαγωγή θυμίζει Ramones), So He Wan't Break και βέβαια το Things Ain't Like They Used To Be. Στα αξιοσημείωτα του δίσκου η συμμετοχή του κιθαρίστα Marc Ribot, πολύ γνωστού session μουσικού, κυρίως για τις συνεργασίες του με τους Tom Waits, Elvis Costello, Robert Plant & Alison Krauss, Elton John, Marianne Faithfull κ.α.

Το 2009 είναι χρονιά πειραματισμού. Κυκλοφορούν, με την συνεργασία μίας σειράς καλλιτεχνών της Hip-Hop μουσικής, το Blakroc. Το album δημιουργήθηκε μετά από προτροπή του Damon Dash , συνιδρυτή της Roc-A-Fella Records, ο οποίος είχε και την κύρια εποπτεία του όλου εγχειρήματος .Οι Ludacris, Mos Def, RZA, Nicole Wray και Q-Tip, συμμετέχουν στον δίσκο, μεταξύ άλλων. Η εμπορική του απήχηση δεν ήταν μεγάλη (μετα βίας έφτασε στο No 176 του US Album Chart) αλλά σε αντίθεση μ' αυτό το αποτέλεσμα κρίνεται εξαιρετικό. Πείθει και τον πιο δύσπιστο για τις γενετικές σχέσεις των Blues με την Hip-Hop μουσική αλλά και για το ότι οι Black Keys δεν φοβούνται να πειραματιστούν, κάτι που πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε μεγάλη μπάντα. Τα On The Vista (Feat. Mos Def), Why Can't I Forget Him (Feat. RZA & Pharoahe Monch), Ain't Nothing Like You (Hoochie Coo) (Feat. Mos Def & Jim Jones, το μοναδικό single), Done Dit It (Feat. Nicole Wray & NOE) και What You Do To Me (Feat. Billy Danze των M.O.P, Jim Jones και με τα εκπληκτικά φωνητικά της Nicole Wray) είναι οι καλύτερες στιγμές του Blakroc.

Το 2010 είναι η χρονιά της καταξίωσης. Ενώ έχει προηγηθεί ένα προσωπικό album του Dan Auerbach (Keep It Hid, 2009) και το διαζύγιο του Patrick Carney, μπαίνουν στο studio με τον Danger Mouse και τον Mark Neill και υπογράφουν όλοι μαζί την παραγωγή του Brothers, του πιο άρτιου και όπως αποδείχθηκε του πιο εμπορικού τους album ως τώρα. Για τις ανάγκες του δίσκου επιστρατέυεται ο Tchad Blake, ως μηχανικός ήχου, παλιά καραβάνα και γνωστός για τις συνεργασίες του με τους Elvis Costello, Peter Gabriel, Pearl Jam, Tracy Chapman, Bonnie Raitt, μεταξύ άλλων. Τις 15 συνθέσεις του album υπογράφουν οι ίδιοι εκτός από μία διασκευή, την Soul μπαλάντα "Never Gonna Give You Up" του Jerry Butler. Το Brothers είναι ένα μίγμα Rock, Blues, Garage και Soul μουσικής, τα οποία παντρεύονται ανεπανάληπτα μεταξύ τους όσο πιο απλοικά ώστε να ακουστεί ευχάριστα σε όλες τις γωνιές του πλανήτη. Στα βασικά όργανα της μπαντας συμπεριλαμβάνονται πια σε μόνιμη βάση, το μπάσο και το πιάνο (Dan Auerbach). Τα 3 singles (Tighten Up, Howlin' For You και Next Girl) παρουσιάζουν τεράστια επιτυχία. Το album γίνεται Χρυσό στην Αμερική, Πλατινένιο στον Καναδά και Ασημένιο στην Μ. Βρετανία. Η εμπορική επιτυχία φέρνει και τις βραβεύσεις με σημαντικότερη αυτή των Grammy Award (Best Alternative Music Album για το 2011). Αν πρέπει να διαλέξεις κάποια τραγούδια (πέρα από Singles), απ' αυτόν τον εξαιρετικό δίσκο, αυτά θα ήταν τα Everlasting Light, The Only One, Too Afraid To Love You, Ten Cent Pistol, I'm Not The One, Never Gonna Give You Up και την εξαιρετική μπαλάντα που κλείνει τον δίσκο, These Days. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στο εξώφυλλο του δίσκου. Μέσα σε μαύρο φόντο γράφει απλά "This is an album by The Black Keys. The name of this album is Brothers".

Στις 6/12/2011 κυκλοφορεί το 7ο album τους, το El Camino. Θα περιέχει 11 συνθέσεις, γραμμένες όλες από την μπάντα. την παραγωγή υπογράφουν οι ίδιοι με τον Danger Mouse, για άλλη μια φορά. Πρόκειται για το πιο δυναμικό και πιο ρυθμικό τους album ως τώρα. Η αρχή γίνεται με το εκρηκτικό boogaloo Lonely Boy (1ο single, όποιος Dj σέβεται τον εαυτό του πρέπει να βρει χώρο στο πρόγραμμα του για αυτό το τραγούδι) ενώ η συνέχεια ανήκει στο Dead And Gone το οποίο συνεχίζει να ρίχνει λάδι στην φωτιά που άναψε το Lonely Boy. Στα Gold On The Ceiling και Little Black Submarines πλανάται από πάνω το φάντασμα των White Stripes, με το δεύτερο να κερδίζει τις εντυπώσεις, κυρίως λόγω της εισαγωγής του. Το Money Maker συνεχίζει από εκεί που έμεινε το Dead And Gone, ενώ το Run Right Back είναι το ένα από τα δύο πιο garage tracks του album. Το Sister σε κερδίζει με την χορευτική διάθεση που εκπέμπει και φαντάζει σαν ένα πιο ρυθμικό Tighten Up, ενώ το Hell Of the Season κλείνει την δυάδα των garage tracks. Το Stop Stop διακατέχεται από μία χίπικη ανεμελειά ενώ το Nova Baby κλείνει το μάτι σε groups όπως οι Editor και οι Interpol. Το album κλείνει με το Mind Eraser με το μπάσο να παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εν κατακλείδι το El Camino είναι ο άξιος συνεχιστής του Brothers. Ένα album που από το πρώτη νότα μέχρι την τελευταία, δεν σ' αφήνει σε ησυχία.

Παρακολουθώντας την πορεία των Black Keys αλλά και μετά την κυκλοφορία του El Camino, δικαιούνται να συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα group της δεκαετίας και ακόμα είμαστε στην αρχή.

by Takis Kalantzis